சித்தாந்த வினா விடை - 9 - அருணைவடிவேல் முதலியார்

பசுவின் தன்னியல்பு

மாணவன்:
இப்போது உயிர்களின் இயல்பும், பொதுவான தன்மைகளும் என்ன என்பதை விளக்குங்கள்.

ஆசிரியர்:
இறைவனைப் போலவே, உயிரும் அறிவுடைய பொருளாகும். அதனால் அதற்கும் விருப்பம் (இச்சை), அறிவு (ஞானம்), செயல் (கிரியை) ஆகிய மூன்று ஆற்றல்களும் உள்ளன. எனவே, இறைவனுக்கு இருப்பதுபோல உயிருக்கும் இச்சை, ஞானம், கிரியை ஆகிய சக்திகள் உள்ளன.

இச்சை, ஞானம், கிரியை ஆகியவை இறைவனுக்கும் உயிருக்கும் பொதுவான இயல்புகளாகும்.

ஆனால், இறைவன் யாரையும் சாராமல் தன்னிச்சையாக இருப்பவர். உயிரோ, தன்னால் தனியாக இயங்க முடியாமல், வேறு ஒன்றைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது. இதுவே இறைவனுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு.

உயிர் பிறவற்றைச் சார்ந்து இயங்கும் இந்த இயல்பே "சார்ந்ததன் வண்ணமாதல்" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

மேலும், இறைவன் ஒருவர் மட்டுமே. ஆனால் உயிர்கள் எண்ணற்றவை. அதனால், எல்லா உயிர்களுக்கும் பிறவற்றைச் சார்ந்து இயங்கும் தன்மை பொதுவானதாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு உயிரின் அறிவும் வெவ்வேறு அளவில் இருக்கும்.

இது ஏன் என்றால், இயல்பு ஒன்று என்றால் அதன் வெளிப்பாடும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் உயிர்கள் பலவாக இருப்பதால், அவற்றின் அறிவிலும் வேறுபாடு காணப்படுகிறது.

இந்தச் சார்ந்த இயல்புக்குக் காரணம், இறைவன் மிகவும் நுண்ணிய (சூக்கும) தன்மை கொண்டவர்; உயிர் அதைவிட வெளிப்படையான (தூல) தன்மை கொண்டது.

எனவே, நுண்ணிய தன்மை இறைவனுக்குரிய சிறப்பியல்பு; தூலத் தன்மை உயிருக்குரிய சிறப்பியல்பு.

மேலும், உயிருக்கு தன்னிச்சையான சுதந்திரம் இல்லாததால், அதன் அறிவு தானாக வெளிப்படாது. எப்போதும் ஏதாவது ஒரு பொருள் அல்லது கருவியின் உதவியால் மட்டுமே அது வெளிப்படும். இதுவும் உயிரின் சிறப்பியல்பாகும்.

பிறவற்றைச் சார்ந்து இருப்பது, தூலத் தன்மை உடையது, பிறரின் உதவியால் அறிவு வெளிப்படுவது ஆகிய இயல்புகளின் காரணமாக, நிலையான பேரின்ப வடிவான பொருளைச் சார்ந்து, அந்த இன்பத்தில் நிலைத்து இருப்பதே உயிரின் உண்மையான இயல்பாகும்.

அந்த நிலையான பேரின்ப வடிவான பொருள் சிவபெருமானே. எனவே, சிவனைச் சார்ந்து, சிவத்தோடு ஒன்றுபட்டு இருப்பதே உயிரின் உண்மையான இயல்பாகும்.

ஆனால், உயிர் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே, செம்பில் களிம்பு ஒட்டியிருப்பதுபோல, ஆணவமலம் உயிரைப் பற்றிக் கொண்டுள்ளது. அதனால் உயிரின் அறிவு, விருப்பம், செயல்கள் மறைக்கப்பட்டு, அது தனது உண்மையான இயல்பை இழந்து, பேரின்பத்தை அடையாமல் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது.

இந்த ஆணவமலம் உயிரின் உண்மையான இயல்பு அல்ல; அது தற்காலிகமாக ஏற்பட்ட பொதுவான நிலை மட்டுமே.

ஆணவமலம் நீங்கிய பிறகு, உயிர் சிவனை அடைந்து, தனது உண்மையான இயல்பான பேரின்ப நிலையை மீண்டும் அடைகிறது.

பசுவின் பொதுவியல்பு

மாணவன்:
பதியும் (இறைவன்), பசுவும் (உயிர்) போலவே, ஆதியற்ற பொருளான ஆணவமலம் ஏன் இறைவனைப் பற்றாமல் உயிரை மட்டும் பற்றியுள்ளது?

ஆசிரியர்:
முன்னரே கூறியபடி, இறைவன் நுண்ணிய (சூக்கும) தன்மை உடையவர். உயிர் தூலத் தன்மை உடையது. அதனால்தான் ஆணவமலம் இறைவனைப் பற்றாமல், உயிரைப் பற்றியுள்ளது.

மாணவன்:
இந்த ஆணவத்தைச் சார்ந்ததால் உயிர்களுக்கு என்னென்ன விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன?

ஆசிரியர்:
உயிர்கள் அனுபவிக்கும் எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம் ஆணவமலமே.

முதலில், உயிரின் இயல்பான அறிவை முழுமையாக மறைத்து, எதையும் அறிய முடியாதபடி அறியாமை இருளில் ஆழ்த்துகிறது. இதனால், இருட்டறையில் கண் தெரியாத குழந்தை சிக்கிக் கொண்டிருப்பது போல, உயிர் மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளாகிறது.

இதைத்தான் தாயுமானவர்,

"காரிட்ட ஆணவக் கருவறையில் அறிவற்ற கண்ணிலாக் குழவியைப் போல் கட்டுண்டிருந்த எமை"

என்று கூறியுள்ளார்.

உயிரின் இந்த நிலையை அறிந்து இரங்கிய இறைவன், ஆணவ இருளை நீக்குவதற்காக மாயையின் மூலம் உடம்பு முதலானவற்றை, உயிரின் கன்மத்திற்கு ஏற்றவாறு உருவாக்கிக் கொடுத்தார்.

அவற்றைப் பெற்ற உயிர், பிறப்பு–இறப்பு என்ற சுழற்சியில் சிக்கி, மேலுலகம், நடுவுலகம், கீழுலகம் ஆகிய பல உலகங்களில் சென்று, இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறது. நினைவு மற்றும் மறதி ஆகிய நிலைகளையும் அடைகிறது.

இவ்வாறு உயிர் அனுபவிக்கும் எல்லா துன்பங்களுக்கும் ஆணவமலமே காரணமாகும்.

நினைவு மற்றும் மறதி ஆகியவை ஐந்து நிலைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. அவை:

• சாக்கிரம் – நனவு
• சொப்பனம் – கனவு
• சுழுத்தி – உறக்கம்
• துரியம் – பேருறக்கம்
• துரியாதீதம் – உயிர்ப்படங்கல்

இந்த ஐந்து நிலைகளும் அவத்தை என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

மூன்று மலங்களான ஆணவம், மாயை, கன்மம் ஆகியவற்றைச் சார்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுத்து, இந்த ஐந்து அவத்தைகளையும் அனுபவிப்பதே உயிரின் பொதுவியல்பு (தடத்த இலக்கணம்) ஆகும்.

பாசத்தின் தன்னியல்பும் பொதுவியல்பும்

மாணவன்:
பதிக்கும் (இறைவன்), பசுவுக்கும் (உயிர்) இருப்பதுபோல், பாசத்திற்கும் தன்னியல்பும் பொதுவியல்பும் உள்ளனவா?

ஆசிரியர்:
ஆம், உள்ளன. ஆனால், அவை அவ்வளவு விரிவாக இல்லை.

(i) ஆணவத்தின் இயல்பு

மாணவன்:
ஆணவ மலத்தின் தன்னியல்பு என்ன?

ஆசிரியர்:
உயிர்களின் அறிவை முழுமையாக மறைத்து, அவற்றை அறியாமை நிலையில் வைத்திருப்பதே ஆணவ மலத்தின் தன்னியல்பு (சொரூப இலக்கணம்) ஆகும்.

மாணவன்:
ஆணவ மலத்தின் பொதுவியல்பு என்ன?

ஆசிரியர்:
மாயையும் கன்மமும் உயிரோடு சேர்ந்து செயல்படும்போது, அவை உயிரின் அறிவை வெளிப்படுத்த உதவுகின்றன. ஆனால், ஆணவமலம் அந்த அறிவு உண்மையை அறியவிடாமல் தடுக்கிறது.

அதாவது, உயர்ந்த பொருளைத் தாழ்ந்ததாகவும், தாழ்ந்த பொருளை உயர்ந்ததாகவும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது. இதுவே ஆணவ மலத்தின் பொதுவியல்பாகும்.

எதையும் அறியவிடாமல் முழுமையாக மறைக்கும் அதன் ஆற்றல் "ஆவாரக சக்தி" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பொருள்களை அவை உள்ளபடி அறியவிடாமல், மாறுபட்ட முறையில் உணரச் செய்யும் அதன் ஆற்றல் "அதோநியாமிகா சக்தி" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த சக்தி உயிரை உயர்வடையச் செய்யாமல், கீழ்நிலைக்குத் தள்ளுவதால் அதற்கு அதோநியாமிகா சக்தி என்ற பெயர் வந்தது.

திருவள்ளுவர்,

• "இருள்சேர் இருவினை"
• "இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும்"

என்ற குறள்களில் "இருள்" என்று கூறியது ஆவாரக சக்தியைக் குறிக்கிறது.

அதேபோல்,

• "பொருளல்லவற்றைப் பொருளென்று உணரும் மருள்"

என்ற இடத்தில் "மருள்" என்று கூறியது அதோநியாமிகா சக்தியைக் குறிக்கிறது.

இந்த ஆணவமலம் உயிர்களுக்கு இடையில் பின்னர் வந்தது அல்ல. செம்பில் களிம்பு ஒட்டியிருப்பது போல, உயிர் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே அதனோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதனால் இதற்கு "சகசமலம்" என்று பெயர். சகசம் என்றால் உடன் தோன்றியது என்று பொருள்.

மேலும், மாயையும் கன்மமும் உயிரை அடைவதற்குக் காரணமாக இருப்பது இந்த ஆணவமலமே. எனவே, இதற்கு "மூலமலம்" என்ற பெயரும் உண்டு.

(ii) மாயை மற்றும் கன்மங்களின் இயல்பு

மாணவன்:

மாயையும் கன்மமும் ஆகியவற்றின் இயல்புகள் என்ன?

ஆசிரியர்:
மாயையும் கன்மமும் மலங்களே. இருந்தாலும், அவை ஆணவ மலத்திற்கு எதிரானவையாக இருந்து, அதை நீக்குவதற்காக இறைவனால் உயிர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை. அதனால் இவை "ஆகந்துக மலம்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஆகந்துகம் என்றால் இடையில் வந்தது என்று பொருள்.

இயற்கையாக உள்ள ஆணவ மலத்தை, மாயை மற்றும் கன்மம் ஆகிய செயற்கை மலங்கள் நீக்குவது, துணியில் இருக்கும் இயற்கை அழுக்கை உவர்மண், சாணம் போன்றவற்றால் நீக்குவது போன்றதாகும்.

ஆணவம் உயிரின் அறிவை மறைக்கிறது. ஆனால் மாயையும் கன்மமும் அந்த அறிவை வெளிப்படுத்தி, எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மேலாக இருக்கும் பரம்பொருளை அறியும்படி அறிவை விரிவடையச் செய்கின்றன. இதுவே மாயை மற்றும் கன்மங்களின் தன்னியல்பு (சொரூப இலக்கணம்) ஆகும்.

ஆனால், ஆணவ மலத்தின் தொடர்பு இருக்கும் வரை, அதன் அதோநியாமிகா சக்தி காரணமாக, மாயையும் கன்மமும் தங்களுக்கு மேலான பரம்பொருளைக் காட்டாமல், தங்களையே முக்கியமான பொருளாகக் காட்டி, உயிரின் அறிவை மயக்குகின்றன. இதுவே அவற்றின் பொதுவியல்பு (தடத்த இலக்கணம்) ஆகும்.

மாயை மற்றும் கன்மம் ஆகிய இரண்டில், மாயையே உலகமாக விரிவடைகிறது. அந்த மாயை உலகமாக உருவாகுவதற்கு கன்மம் காரணமாக அமைகிறது.

தனு, கரணம், புவனம், போகம் என்ற நான்கும் சேர்ந்து உலகம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

• தனு – பருவுடம்பு (உடல்)
• கரணம் – மனம், புத்தி போன்ற நுண்ணுடம்புக் கருவிகள் (அந்தக்கரணம்)
• புவனம் – உடலுடன் இருக்கும் உயிர்கள் வாழும் மற்றும் சென்று வரும் உலகங்கள்
• போகம் – உயிர்கள் அனுபவிக்கும் இன்பம், துன்பம் போன்ற நுகர்ச்சிப் பொருள்கள்

இந்த நான்கும் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதை நிர்ணயிப்பது கன்மமே.

கன்மம் இரண்டு வகைப்படும்:

• புண்ணியம் (நல்வினை) – இன்பத்தைத் தரும்.
• பாவம் (தீவினை) – துன்பத்தைத் தரும்.

கன்மம் மூன்று நிலைகளில் கூறப்படுகிறது:

• ஆகாமியம் – தற்போது செய்யப்படும் வினை.
• சஞ்சிதம் – செய்துவிட்டு, இன்னும் பலன் தராமல் சேமித்து இருக்கும் வினை.
• பிராரத்தம் – காலம் வந்தபோது பலன் தரத் தொடங்கும் வினை.

இந்த கன்ம மலத்தின் காரணமாகவே உயிர்கள் பலவிதமான பிறவிகளை எடுத்து, பல உலகங்களில் சென்று, பலவகையான இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கின்றன.

இவ்வாறு பதி, பசு, பாசம் ஆகிய முப்பொருள்களின் தன்னியல்பையும் பொதுவியல்பையும் ஓரளவு அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்கள்: ஆசிரியர் குழு