“இந்த உலகம் உண்மையானதா? அல்லது வெறும் தோற்றப் பிழையா?” – ஆன்மீகத் தேடலில் இருப்பவர்களைத் தடுமாறச் செய்யும் வினா இது.
ஆனால் சைவ சித்தாந்தம் இதற்குத் தர்க்கரீதியான ஒரு தெளிவைத் தருகிறது:
“மாயை என்பது பொய் அல்ல; அது ஒரு மூலப்பொருள். இந்த உலகம் கனவு அல்ல; அது ஒரு கட்டுமானம்.”
இருட்டறையில் இருப்பவனுக்குச் சூரியன் வரும் வரை ஒரு சிறு தீபம் எப்படித் துணையாக இருக்குமோ, அதுபோலவே ஆணவ இருளில் மூழ்கியுள்ள ஆன்மாவிற்குப் பக்குவம் வரும் வரை துணையாக இருப்பது ‘மாயை’ எனும் கருவியே.
அநாதிப் பொருட்கள்: ஒரு மீள்பார்வை
தத்துவத்திற்குள் நுழையும் முன், நாம் இதுவரை பயின்றவற்றை மீண்டும் தொகுத்துக் கொள்வோம். மூன்று அடிப்படை உண்மைகள் (அநாதி வஸ்துக்கள்) உள்ளன:
பதி (இறைவன்): பேரறிவுப் பொருள்.
பசு (ஆன்மா): சிற்றறிவுப் பொருள்.
பாசம் (தளை): ஆன்மாவைக் கட்டும் தளைகள்.
இதில் பாசம் என்பது மூன்று வகைப்படும்: ஆணவம், கன்மம் மற்றும் மாயை. ஆணவ மலத்தால் ஆன்மா அறிவற்றுக் கிடக்கும்போது, அதிலிருந்து விடுவிக்க இறைவன் கன்மத்தையும் மாயையையும் ஆன்மாவுடன் இணைக்கிறான்.
ஒரு முள்ளை எடுக்க இன்னொரு முள்ளைப் பயன்படுத்திவிட்டு, இறுதியில் இரண்டு முட்களையும் எறிந்துவிடுவது போல, ஆன்மா முக்தி அடைய மாயையும் கன்மமும் தற்காலிக உதவிகளாக வருகின்றன.
மாயையின் இருப்பிடம்
ஆணவமும் கன்மமும் ஆன்மாவுடன் பிரிக்க முடியாமல் (உமி மற்றும் முளை போல) கலந்துள்ளன. ஆனால், மாயை அப்படிப்பட்டதல்ல.
மாயை ஆன்மாவிற்கு முற்றிலும் வெளிப்புறமானது (Objective).
இது அறிவற்ற ஒரு ஜடப்பொருள்.
பிரபஞ்சமும், நமது உடல்களும் உருவாவதற்குக் காரணமான "மூலக் களிமண்" (Primordial Matter) இதுவே.
ஒரு குடம் உருவாக மூன்று காரணங்கள் தேவை:
முதற்காரணம்: மண் (மாயை).
துணைக்காரணம்: சக்கரம் மற்றும் குயவனின் கோல் (சிவசக்தி).
நிமித்த காரணம்: குயவன் (பதி/இறை).
உயிர்கள் உய்ய வேண்டும் என்கிற இறையின் கருணையால், மாயை என்கிற முதற்காரணியைக் கொண்டு இந்தப் பிரபஞ்சப் படைப்பு நிகழ்கிறது.
இங்கே கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை:
இறை உயிர்களைப் படைக்கவில்லை. உயிர்கள் (பசு) இறையைப் போலவே தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத அநாதிப் பொருட்கள்.
அப்படியென்றால் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்று மூன்று தொழில்களை இறைவன் செய்வதாக சொல்கிறார்களே அப்படி எதை படைத்து காக்கிறான் என்ற கேள்வி தோன்றுகிறதல்லவா?
இங்கே படைக்கப்படுவது எல்லாமே காலத்துக்குட்பட்டது. அதாவது அழிவுக்குட்பட்டது.
அப்படி படைக்கப்படுபவை இந்த பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் அனைத்தும் கோள்கள் உட்பட, உலகில் வாழும் அனைத்து உயிர்களின் உடல் மற்றும் கருவி கரணங்கள் அனைத்தும் அப்படி தோன்றி மறைவனவே ஆகும்.
உலகில் நாம் காணும் ஒரு சிறிய உயிரின் உடல் முதல் பெரிய உயிர்வாழ்வன வரை.
இந்த உயிரை (பசுவை) இந்த உடல்களோடு இணைத்து குறிப்பிட்ட காலம் வரை அதில் பொருத்தி அதன் பிறகு அதிலிருந்து விடுவிக்கும் செயலே சைவ சித்தாந்தம் கூறும் முத்தொழில்கள் ஆகும்.
இவை அனைத்தும் நிகழ்வது மாயை எனும் முதற்காரணப் பொருளைக் கொண்டு தான்.
ஆகவே மாயையினால் உருவாகும் அனைத்து காரிய பொருள்களும் மாயேயம் என்று அழைக்கப்படும்.
மாயையின் நோக்கம்
மாயை என்பது ஆன்மாவைக் கட்டிப்போடும் சிறை அல்ல; அது ஆன்மா பக்குவப்படுவதற்கான ஒரு "பயிற்சிக்கூடம்".
இறைவன் இந்த மாயையின் மூலம் ஆன்மாவிற்கு நான்கு அத்தியாவசியக் கருவிகளை வழங்குகிறான்:
தனு : வினைகளை அனுபவிக்கத் தேவையான உடல்.
கரணம் : மனம், புத்தி, அகங்காரம் உள்ளிட்ட கருவிகள்.
புவனம் : நாம் வாழ்வதற்கும் செயல்படுவதற்குமான உலகம்.
போகம் : நாம் அனுபவிக்கும் இன்ப-துன்ப அனுபவங்கள்.
இவை நான்கும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டவை:
ஆன்மா தனது வினைப்பயனை அனுபவிக்க 'போகம்' தேவை; அந்தப் போகத்தை நுகர ஓர் 'உடல்' (தனு) தேவை; அந்த உடலை இயக்க 'கருவிகள்' (கரணம்) தேவை; இவை அனைத்தும் நிகழ்வதற்கு நாம் வாழும் இந்த 'உலகம்' (புவனம்) தேவை.
இந்தச் சங்கிலித் தொடர் அமைப்பையே மாயை நமக்கு வழங்குகிறது.
இந்த நான்கும் இல்லாமல் கன்மத்தை (வினையை) அனுபவித்துத் தீர்க்க முடியாது.
கன்மம் தீராமல் ஆணவத்தை வெல்ல முடியாது.
இருளை நீக்க இறைவன் கையில் கொடுத்த கைவிளக்கைப் போன்றது இந்த மாயை; எனவே இது இறைவனின் கருணைப் வெளிப்பாடன்றி வேறில்லை.
பிற தரிசனங்களில் மாயை: ஒரு ஒப்பீடு
இந்திய மெய்யியல் தளத்தில் 'மாயை' என்ற சொல் பல்வேறு தத்துவப் பிரிவுகளால் வெவ்வேறு விதமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
குறிப்பாக, அத்வைத வேதாந்தம் காட்டும் மாயைக்கும், சைவ சித்தாந்தம் காட்டும் மாயைக்கும் இடையே ஒரு மிகப்பெரும் தர்க்க ரீதியான வேறுபாடு உள்ளது.
பிற தரிசனங்களில் மாயை: ஒரு ஒப்பீடு
1. அத்வைத வேதாந்தம் : மாயை என்பது ஒரு மயக்கம்
வேதாந்த மரபில் மாயை என்பது 'அநிர்வசனீய' (சொற்களால் விவரிக்க முடியாத) ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
தோற்றப் பிழை (Illusion): பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை; உலகம் என்பது பிரம்மத்தின் மேல் மாயையினால் ஏற்படும் ஒரு தோற்றப் பிழை என்கிறது அத்வைதம். இருட்டில் ஒரு கயிற்றைப் பார்த்து 'பாம்பு' என அஞ்சுவது போன்ற ஒரு மயக்க நிலையே உலகம்.
மித்யா (Mithya): உலகம் ஒரு கனவைப் போன்றது; ஞானம் வரும்போது மாயை முற்றிலும் விலகிவிடும், அப்போது உலகம் பொய்யாகிவிடும்.
2. பிற தரிசனங்கள்
சாங்கியம் : மாயையை 'பிரகிருதி' (Nature) என்கிறார்கள். இது உண்மையானது மற்றும் நித்தியமானது என்றாலும், இது ஆன்மாவை (புருடன்) விட்டுப் பிரிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
நியாயம் & வைஷேடிகம்: இவர்கள் உலகைப் பரமாணுக்களின் சேர்க்கையாகப் பார்க்கிறார்கள். இவர்கள் பார்வையில் மாயை என்பது ஒரு மூலப்பொருளைக் காட்டிலும், சரியான அறிவின்மையின் காரணமாக விளைவது.
3. சைவ சித்தாந்தத்தின் தனித்துவமான பார்வை
சைவ சித்தாந்தம் மாயையை ஒரு எதிர்மறையான சொல்லாகவோ அல்லது 'பொய்' என்றோ கருதுவதில்லை.
மாறாக, அதனை ஒரு நேர்மறையான கருவியாக (Positive Instrument) முன்வைக்கிறது:
உண்மைப் பொருள் (Sat): சித்தாந்தத்தில் மாயை என்பது பொய் அல்ல; அது இறைவனைப் போலவே என்றும் உள்ள ஒரு அநாதி நித்தியப் பொருள்.
அத்வைதம் மாயையை ‘மித்யா’ என்று அழைத்து உலகைத் தோற்றப் பிழையாகக் கருதுகிறது. ஆனால் சைவ சித்தாந்தம் அதை ‘மித்யா’ என்று அல்ல, ‘மாயேயம்’ (மாயையால் உருவான உண்மையான கட்டுமானம்) என்று அழைக்கிறது.
மாயை: பிரபஞ்சத்தின் விதை
'மாயை' என்ற சொல்லே அதன் நுட்பமான பொருளை விளக்குகிறது:
மா (Ma): ஒடுங்குதல் (Involution).
யை (Ya): விரிதல் (Evolution).
ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் ஒரு சிறிய விதைக்குள் அடங்கியிருப்பதைப் போல, மகா பிரளய காலத்தில் இந்த அண்ட சராசரங்களும் எதில் ஒடுங்குகிறதோ, மீண்டும் படைப்புக் காலத்தில் எதிலிருந்து விரிந்து வருகிறதோ, அதுவே மாயை.
ஆணவம் எனும் கும்மிருட்டில் அறிவின்றித் திகைக்கும் ஆன்மாவிற்கு, இறைவன் கையில் கொடுக்கும் 'கைவிளக்கு' தான் மாயை.
சூரியன் (ஞானம்) தோன்றும் வரை இந்த விளக்கு நமக்குத் தேவை.
மாயையின் விளைவான இந்த உடல் இல்லாவிட்டால், ஆன்மா ஆணவ இருளில் நிரந்தரமாக உறங்கிக் கிடக்கும்.
மாயையும் கன்மமும் விழிப்புணர்வோடு பயன்படுத்தினால் முக்திக்கான 'ஏணிகள்'; அறியாமையால் தவறான அடையாளங்களாகப் பற்றிக்கொண்டால் அவை நம்மைப் பிணிக்கும் 'பாசங்கள்'.
இவ்விரண்டும் ஆன்மாவை உடலோடும் உலகத்தோடும் அழுத்திப் பிணைக்கவும் கூடும். இவையே விடுதலைக்கான வழிகளாகவும் கூடும்.
ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் ஏன் வெவ்வேறு விதமான உடலையும் (தனு), சூழலையும் (புவனம்) பெறுகிறது?
இதற்கு அந்த ஆன்மா அநாதியாகச் சுமந்து வரும் கன்ம வினைகளே காரணம்.
இறைவன் மாயையை ஒரு மூலப்பொருளாகப் பயன்படுத்தினாலும், அந்தப் பொருளைக் கொண்டு எந்த மாதிரியான 'உடல்' மற்றும் 'வாழ்க்கை' எனும் கட்டிடத்தைக் கட்ட வேண்டும் என்பதை ஆன்மாவின் கன்மமே தீர்மானிக்கிறது.
தோற்ற முறை: படைப்பின் அருவி
இறை உலகத்தைப் படைக்கும்போது, ஒரு மேஜிக் போல ஒரே நொடியில் படைப்பதில்லை. அது ஒரு நேர்த்தியான 'தோற்ற முறை'.
மேலிருந்து கீழாகப் பாயும் அருவி போல, மாயை மூன்று அடுக்குகளாக விரிந்து, 36 தத்துவங்களாகப் பரிணமிக்கிறது. அந்தப் படைப்பு வரிசையை இப்போது பார்ப்போம்.
முதலில் ஒரு தெளிவை ஏற்படுத்திக் கொள்வோம்.
'தத்துவம்' என்ற வார்த்தை ஃபிலாஸபி (Philosophy) அல்லது கோட்பாடு என்கிற அர்த்தத்தில் இங்கே சொல்லப்படவில்லை.
36 முக்கியமான கட்டுமானங்கள் (Building Blocks) என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு கட்டடம் கட்ட செங்கல், சிமெண்ட், கம்பி எப்படி முக்கியமோ,
வேதியியலில் எப்படி ஹைட்ரஜன், ஆக்ஸிஜன் என்று தனிமங்கள் (Elements) உள்ளனவோ,
அதேபோல, இந்த பிரம்மாண்டமான அண்டவெளியையும், நமது உடலையும் கட்ட இறைவன் பயன்படுத்திய 36 வகையான கட்டுமானப் பொருட்களே (Building Blocks) 'தத்துவங்கள்' ஆகும்.
'தத்' (அது) + 'த்துவம்' (தன்மை) = தத்துவம்.
அதாவது "உண்மையாய் உள்ள பொருள்" என்று அர்த்தம்.
சைவ சித்தாந்தத்தில் மொத்தம் 36 தத்துவங்கள் உள்ளன.
இவை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன:
சிவ தத்துவங்கள் (5) + வித்யா தத்துவங்கள் (7) + ஆன்ம தத்துவங்கள் (24)
(கீழே உள்ள வரைபடம் இந்த அமைப்பை விளக்குகிறது)
ஆன்மாவின் இணைப்புப் பாலம்: கேவலத்திலிருந்து சகலத்திற்கு
சென்ற அத்தியாயத்தில் உயிரின் 'கேவல நிலை' பற்றிப் பார்த்தது நினைவிருக்கிறதா? ஆணவ இருளில், அறிவும் செயலும் இன்றி ஒரு பாறை போல உயிர் கிடந்தது.
அந்த உயிரை எழுப்பி, 'சகல நிலைக்கு' (உலக வாழ்விற்கு) கொண்டு வருவதற்காகவே இறைவன் இந்த 36 தத்துவங்களையும் விரிக்கிறார்.
உயிர் விழித்தெழும் பயணம் இந்த வரிசையில் நடக்கிறது:
பதியின் சொரூப நிலை மற்றும் தடத்த நிலை குறித்து நாம் ஏற்கனவே அறிந்தோம். சொரூப நிலையில் இறைவன் சொல்லாலும், மனத்தாலும், அறிவாலும் எட்ட முடியாத பரசிவம் ஆக விளங்குகிறான்.
கேவல நிலையில் இருளில் கட்டுண்டு கிடக்கும் உயிர்களின் விடுதலை குறித்துப் பெருங்கருணை கொண்டு, அந்தப் பரசிவத்தின் சிற்சக்தியானது (பராசக்தி) சுத்த மாயை எனும் முதற்காரணப் பொருளில் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தி, தான் ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் பொருட்டு முதல் ஐந்து தத்துவங்களைத் தோற்றுவிக்கிறது.
இவையே சுத்த வித்யா தத்துவங்கள் (சிவ தத்துவங்கள்) எனப்படும்.
மாயை என்பது ஒரு நித்தியமான அதாவது என்றும் உள்ள ஒரே பொருளாகும். அதன் இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு அது மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது:
சுத்த மாயை
அசுத்த மாயை
பிரகிருதி மாயை
கீழே விரிவாக இதை பற்றி கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த அத்தியாயத்தில், 36 தத்துவங்கள் எவ்வாறு ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாகத் தோன்றி விரிகின்றன (தோற்ற முறை) என்பதை ஒரு பருந்துப் பார்வையாகச் சுருக்கமாகக் காண்போம்.
இது பிரபஞ்சப் படைப்பின் நுட்பமான வரைபடத்தைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவும்.
இதனைத் தொடர்ந்து வரும் அத்தியாயங்களில், நமக்கு நன்கு பரிச்சயமான நிலம், நீர் போன்ற தூல தத்துவங்களிலிருந்து (Gross Elements) தொடங்கி, நுணுக்கமான தத்துவங்களை நோக்கி ஒவ்வொன்றாக ஆழமாக ஆராய்வோம்.
1. முதல் விழிப்பு (சுத்த மாயை - சிவ தத்துவங்கள் - 5):
மருத்துவமனையில் மயக்கத்தில் இருப்பவருக்கு முதலில் ஆக்ஸிஜன் கொடுப்பது போல, கேவலத்தில் கிடக்கும் உயிருக்கு இறைவன் சிவ தத்துவங்கள் (நாதம், விந்து...) மூலம் அடிப்படை ஆற்றலை ஊட்டுகிறார்.
இவை ஆன்மாவை நேரடியாகக் கட்டுவதில்லை.
சூரியன் எப்படி கண்ணுக்கு ஒளியைத் தந்து உதவுகிறதோ, அப்படி இவை ஆன்மாவின் செயல் திறனை (Kriya Shakti) மட்டும் தூண்டிவிடுகின்றன.
2. சட்டை அணிதல் (அசுத்த மாயை - வித்யா தத்துவங்கள் - 7):
ஆற்றல் பெற்ற ஆன்மா, செயல்படுவதற்குச் சில கருவிகள் தேவை.
இங்குதான் அசுத்த மாயையிலிருந்து காலம் (Time), நியதி (Destiny), கலை (Kalai) ஆகியவை தோன்றுகின்றன.
இங்கே 'கலை' (Kalai) தத்துவம் மிக முக்கியமான இரண்டு வேலைகளை செய்கிறது:
1: அது 'வித்தை' (Vidya) மற்றும் 'அராகம்' (Ragam) ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்து, ஆன்மாவுக்கு அறிவையும் ஆசையையும் ஊட்டுகிறது.
2: அது மூலப்ரக்ருதியைத் (Mula Prakriti) தூண்டி ப்ரக்ருதி தத்துவங்களைத் தோற்றுவிக்கிறது.
இந்த மூலப்பகுதியிலிருந்துதான் நம் உடல் மற்றும் உலகம் (24 தத்துவங்கள்) விரிகின்றன.
இந்த 5 சட்டைகளை (காலம், நியதி, கலை, வித்தை, அராகம்) அணிந்தவுடன், அதுவரை வெறும் 'ஆன்மாவாக' இருந்த உயிர், இப்போது 'புருடன்' (Purusha - Tattva No.12) என்ற பெயரைப் பெறுகிறது.
3. உடல் பெறுதல் (பிரகிருதி மாயை - ஆன்ம தத்துவங்கள் - 24):
கலை தத்துவத்தால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த 'மூலப்பகுதி'யிலிருந்து, மனம், புத்தி, ஐம்பூதங்கள் விரிகின்றன.
புருடன் இவற்றைக் கொண்டு உலகத்தை அனுபவிக்கிறான்.
சுத்த மாயை vs அசுத்த மாயை (The Two Māyās)
சைவ சித்தாந்தம் மாயையை அதன் தூய்மையின் அடிப்படையில் இரண்டாகப் பிரிக்கிறது:
1. சுத்த மாயை (Suddha Māyā):
இது "தூய" மாயை. இது இறைவனின் அருள் சாம்ராஜ்யம் (Realm of Grace).
இது பரசிவத்தின் (சொரூப நிலை) செயல்பாட்டு வடிவமான (தடஸ்த நிலை) சிவம்-சக்தி இயங்கும் களம்.
பரசிவம்/பராசக்தி இந்த சுத்த மாயைக்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள் (தத்துவங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நிலை).
தத்துவங்களின் தொடக்கமான நாதம் (சிவம் தத்துவம் 1) மற்றும் பிந்து (சக்தி தத்துவம் 2) ஆகியவை இந்த சுத்த மாயையில்தான் முதலில் தோன்றுகின்றன.
இதுவே முதல் 5 தத்துவங்களான "சிவ தத்துவங்களின்" (சிவம், சக்தி, சதாசிவம், ஈஸ்வரன், சுத்த வித்தை) இயக்கக் களம்.
இது படைப்புக்கான "தலைமைச் செயலகம்" (Head Office) போன்றது.
இவை "சுத்த தத்துவங்கள்" எனப்படும். இவை சுத்த மாயையில், இறைவனின் அருள் கட்டுப்பாட்டில் இயங்குபவை.
சிவம் (நாதம்): தத்துவங்களின் தொடக்கம். இது சுத்த மாயையில் ஏற்படும் முதல் அதிர்வு. இது தூய ஞானம் மட்டும். இதுவே பரசிவத்தின் செயல்பாட்டுத் தொடக்கம். இது அருவ நிலை.
சக்தி (பிந்து): சிவத்திடமிருந்து வெளிப்படும் "செயல் ஆற்றல்" (கிரியா). இதுவே படைப்பு அனைத்திற்கும் மூல வித்து (பிந்து). இதுவும் அருவ நிலை.
சாதாக்கியம் (சதாசிவம்): இங்கு ஞானமும் (அறிவும்) கிரியையும் (செயலும்) சமமாக இருக்கும் நிலை. (அருளல் தொழில்). இது அருவுருவ நிலை. லிங்க ரூபம்.
ஈஸ்வரம் : இங்கு ஞானம் குறைந்து, கிரியா (செயல்) மேலோங்கி இருக்கும். "படைப்பைத் தொடங்கு" என்ற ஆணை பிறக்கும் இடம். (மறைத்தல் தொழில்). இவரே மும்மூர்த்திகளை (பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்) நியமிக்கும் தலைமை அதிகாரி. இது உருவ நிலை.
சுத்த வித்தை: இங்கு கிரியை குறைந்து, ஞானம் (அறிவு) மேலோங்கி இருக்கும். "எப்படிப் படைப்பது, காப்பது, அழிப்பது" என்ற "செயல்பாட்டு அறிவு" (Operational Knowledge) இங்கு உள்ளது. இதுவும் உருவ நிலை.
2. அசுத்த மாயை (Asuddha Māyā):
இதுவே நாம் "மாயா மலம்" என்று பொதுவாகக் குறிப்பிடும், ஜீவன்களைப் பிணிக்கும் "தூய்மையற்ற" மாயை.
இதுவே நாம் வாழும் இந்த பௌதீக, ஜட உலகம்.
மீதமுள்ள 31 தத்துவங்களும் (வித்யா தத்துவங்கள் 7 + ஆன்ம தத்துவங்கள் 24) இந்த அசுத்த மாயையிலிருந்தே பரிணமிக்கின்றன.
சுத்த மாயை இறைவனின் அருள் அனுபவத்திற்கும், அசுத்த மாயை ஜீவர்களின் கன்ம அனுபவத்திற்கும் களமாக அமைகின்றன.
II. வித்யா தத்துவங்கள் (7) – ஆன்மாவின் சட்டைகள்
இவை "சுத்த-அசுத்த தத்துவங்கள்" என்றும் அழைக்கப்படும்.
இங்குதான் மிக முக்கியமான நிகழ்வு நடக்கிறது:
ஆன்மா (பசு), காலம் மற்றும் நியதிக்கு உட்பட்டவரையறுக்கப்பட்ட, "புருஷன்" (ஜீவன்) ஆக மாற்றப்படுகிறது.
அப்போது தான் கன்ம அனுபவங்களை அனுபவிக்க முடியும் என்பதால்.
இதில் உள்ள 5 தத்துவங்களும் ஆன்மாவுக்குப் போடப்படும் "சட்டைகள்" (கஞ்சுகங்கள்) ஆகும்.
முக்கியமாக, இந்தச் சட்டைகள் ஒவ்வொரு ஆன்மாவின் தனிப்பட்ட மூல கன்மத்திற்கு ஏற்ப, பிரத்யேகமாக, தனித்தனியாக (வியஷ்டி - Individual) உருவாக்கப்படுகின்றன.
காலம் (Kāla): ஆன்மாவின் "எக்காலமும் இருக்கும்" (நித்திய) தன்மையை மறைத்து, அதை "இறந்த, நிகழ், எதிர்" என்ற காலச் சக்கரத்திற்குள் (ஆயுட்காலம்) கட்டுகிறது.
நியதி (Niyati): ஆன்மாவின் முழுச் சுதந்திரத்தை மறைத்து, அதை "காரண காரிய விதிக்கு" கட்டுப்படுத்துகிறது. "நீ செய்த கன்மத்தை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்" என்ற ஒழுங்கை (Karmic Law) இது செயல்படுத்துகிறது.
இதுவே ஜட உலகின் "இயற்கை விதிகளுக்கும்" (Physical Laws - பூமி சுழல்வது போன்றவை) காரணமாகிறது.
கலை (Kalā): ஆணவத்தில் உறங்கிக் கிடந்த ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்பி, ஒரு "மிகச் சிறிய செயல் ஆற்றலைக்" கொடுக்கிறது.
வித்தை (Vidyā): ஆன்மா உலகை அனுபவிப்பதற்குத் தேவையான ஒரு "மிகச் சிறிய அறிவைக்" கொடுக்கிறது.
அராகம் (Rāga): ஆன்மாவுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளின் மீது "விருப்பம்" அல்லது "ஆசையை" உருவாக்குகிறது. "எனக்கு அது வேண்டும்" என்ற பற்று பிறக்கிறது.
புருஷன் (Purushan): மேலே உள்ள 5 சட்டைகளையும் (கஞ்சுகங்கள்) அணிந்த ஆன்மாவே "புருஷன்" அல்லது "ஜீவன்" எனப்படுகிறது.
இதுவே "அனுபவிக்கும் ஆன்மா" (The Experiencer).
இவை ஐந்தும் கஞ்சுக சரீரம் எனப்படும்.
இங்கே 'புருடன்' என்பது ஆண்பால் பெயரல்ல. ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய தளைகளுக்கு உட்பட்டு, சிற்றறிவுடன் உலக இன்ப துன்பங்களை நுகரத் தயாராக இருக்கும் 'அனுபவிக்கும் ஆன்மா' (The Experiencer) என்ற தத்துவ நிலையையே இது குறிக்கிறது.
மாயை (Māyā): இங்கு இது "அசுத்த மாயையைக்" குறிக்கிறது. இதுவே கீழே வரப்போகும் 24 ஆன்ம தத்துவங்கள் அனைத்துக்கும் மூலப் பொருளாகும்.
III. ஆன்ம தத்துவங்கள் (24) – அனுபவக் கருவிகள்
இறுதியாக, அசுத்த மாயையிலிருந்து 'பிரகிருதி' (இயற்கை) தோன்றி, அதிலிருந்து நாம் பார்க்கும் ஜட உலகம் விரிகிறது.
மூலப் பிரகிருதி (Mula Prakriti): இதுவே 24 தத்துவங்களுக்கும் தாய். இதிலிருந்துதான் சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய முக்குணங்கள் வெளிப்படுகின்றன. (இதைச் 'சித்தம்' என்றும் சில நூல்கள் வகைப்படுத்தும்).
13-16. அந்தக்கரணங்கள் (Internal Organs):
நமது உள் கருவிகள்: சித்தம், புத்தி, அகங்காரம், மனம்.
இதில் அகங்காரம் மூன்றாகப் பிரிந்து மற்ற கருவிகளைத் தோற்றுவிக்கிறது:
தைசதம் (சாத்வீக அகங்காரம்) – மனம் மற்றும் ஞானேந்திரியங்கள்.
வைகாரிகம் (இராசத அகங்காரம்) – கன்மேந்திரியங்கள்.
பூதாதி (தாமச அகங்காரம்) – தன்மாத்திரைகள் → பஞ்ச பூதங்கள்.
17-21. ஞானேந்திரியங்கள் (5): காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு (அறிதல் கருவிகள்).
22-26. கன்மேந்திரியங்கள் (5): வாக்கு, கால், கை, எருவாய், கருவாய் (செயல் கருவிகள்).
27-31. தன்மாத்திரைகள் (5): ஓசை, ஊறு, ஒளி, சுவை, நாற்றம் (சூக்கும ஐம்பூதங்கள்).
32-36. பஞ்ச பூதங்கள் (5): ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், நிலம்.
ஏணியின் உச்சிக்குச் செல்லும் பயணம்
இறைவன் 'தோற்ற முறை' வழியாக (மேலிருந்து கீழே) இந்த 36 தத்துவங்களையும் விரித்து, ஒரு பெரிய ஏணியை அமைத்து, ஆன்மாவை இந்தப் பூமியில் இறக்கிவிட்டுள்ளார்.
இப்போது, நாம் மீண்டும் இறைவனை அடைய வேண்டும் என்றால், நாம் பயணிக்க வேண்டியது 'ஒடுக்க முறை' (Involution) வழியாகத்தான்.
அதாவது, கீழே உள்ள மண்ணிலிருந்து தொடங்கி, ஒவ்வொரு படியாக மேலே ஏறிச் செல்ல வேண்டும்.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் இருந்து நாம் நம்முடைய அனுபவத்தில் உணர்ந்த உலக பொருள்களில் இருந்து ஒவ்வொரு தத்துவமாக விரிவாக காண்போம்.
முக்தியின் பாதை : மூவகை ஞானம்
மாயையின் விளைவாக கிடைக்கும் கருவி கரணங்கள் உயிரை புற உலகத்தில் மயங்குமாறு தூண்டும்.
தன்னிலிருந்து வெளியே உள்ள அனைத்து அறிவும் எது எவ்வளவு சௌகர்யங்களையும் உலக ஞானத்தையும் கொடுத்தாலும் இது பாசஞானமே ஆகும்.
அதாவது மாயையினால் உருவான பொருள்களைப் பற்றிய ஞானமே ஆகும்.
நாம் விஞ்ஞானம் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் அனைத்துமே இன்னும் கண்டுபிடிக்க இருக்கும் அனைத்துமே நம்மிலிருந்து வெளியே இருக்கும் பொருள்களும் அதனைப் பற்றிய உபயோக அறிவுமே ஆகும்.
இது முடிவில்லாமல் சென்று கொண்டே இருக்கும் ஒன்று.
அதிலிருந்து ஒரு படி தாண்டி உயிரைப் பற்றிய அனுபவ ஞானம் சரியை, கிரியை, யோக சாதனைகளினால் வருமாயின் அது பசுஞானம் எனப்படும்.
இது உடலைப் பற்றியதல்ல. ஆன்மா பற்றிய அனுபவம். ஆன்ம தரிசனம். படிப்பறிவு அல்ல.
ஆனால் இதுவும் முழுமையான ஞானமல்ல.
அங்கிருந்து, அருளால் மட்டுமே இந்த ஞானங்கள் கிடைக்கப்பெற்றன என உணர்ந்து பதியை நோக்கி செல்லும் போது தான் பதிஞானம் எய்த முடியும்.
விளைவாக பரமுத்தியை அதாவது மேலான விடுதலையை ஒருவர் அடைய முடியும்.
நினைவில் கொள்ள:
மும்மலங்கள்
ஆணவம் – உயிரின் அறியாமையின் காரணம்
கன்மம் – உயிரின் சுழற்சியின் காரணம்
மாயை – உயிரின் விழிப்பின் காரணம்
ஆகவே, மாயையும் கன்மமும் எதிரிகள் அல்ல;
ஆணவ இருளை நீக்கும் கருவிகள்.
0 comments:
Post a Comment